Ο αλητήριος: Η χώρα βρίσκεται σε παρακμή, αλλά δεν της αξίζει τόσο αλητήρια ιθύνουσα πολιτική τάξη

Η φωτογραφία είναι από την χθεσινή γιορτή για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Ο τρόπος που ο Αλέξης Τσίπρας είναι «χυμένος» στον καναπέ και σκασμένος στα γέλια είναι μια ακόμα μικρή ένδειξη για το ποιόν του ανθρώπου. Του χειρότερου πρωθυπουργού που πέρασε από την χώρα και δεν ντρέπεται να δηλώνει ανενδοίαστα στον Γκάρντιαν ότι είναι ψεύτης και ότι ήταν εντελώς άσχετος όταν ανέλαβε την εξουσία!

Η αμορφωσιά ως συγκριτικό πλεονέκτημα εξουσίας

Το ότι αδίστακτοι λαϊκιστές τύπου Τραμπ στις ΗΠΑ και Μαδούρο στη Βενεζουέλα συμπίπτουν ως προς τις πρακτικές ανόδου η παραμονής στην εξουσία κάθε άλλο παρά τυχαίο γεγονός είναι. Οι πρακτικές τους εμπνέονται σαφώς από μαρξικές και άλλες αναλύσεις και βέβαια δεν είναι κάτι το καινούργιο.

Η «εξαρχειοποίηση» της χώρας

Αν και στο έργο του ο Κάρολος Μαρξ ποτέ δεν αναφέρεται σε τεχνικές καταλήψεως της εξουσίας και μονιμοποιήσεως σε αυτήν, εν τούτοις, εμμέσως πλην σαφώς, υπαγορεύει τρόπους για να πραγματοποιηθεί κάτι τέτοιο.

Σβησμένα μυαλά … Υπήρξε ποτέ απελευθέρωση από τους Βρετανούς; ...

Λίγο πριν το Νταβός, Νταβούτογλου και Κάμερον συναντήθηκαν στο Λονδίνο, και στην ατζέντα τους πρώτη θέση είχε το Κυπριακό. Η εικόνα των δυο, να συμπεριφέρονται σαν οι κύριοι παίκτες και ιδιοκτήτες, που ενοικιάζουν τη γη στους Κυπρίους, προβλημάτισε, αν μετά από τόσους αγώνες, νεανικό αίμα, δυστυχία και συνομιλίες η τελική κατάληξη θα βρίσκεται πάντα στις αποφάσεις των υπαιτίων.

Απατεώνες και ιδεοληπτικοί

 Του Γιώργου Καραμπελιά
Τελικώς, το «καταγέλαστο παιδί», σύμφωνα με την εύστοχη διατύπωση γνωστού δημοσιογράφου, οδήγησε τη χώρα σε μία ακόμα πράξη καταστροφής, μένοντας πιστός, αυτός και η παρέα του, στο μοναδικό του μέλημα, τη διατήρηση της εξουσίας, χωρίς καμιά μέριμνα και ενδιαφέρον για την τύχη της χώρας.